به گزارش شبکه اطلاع‎رسانی مرصاد، محمد ویسمرادی در یادداشتی نوشت: با توجه به روندی که پیش خواهیم رفت، رفته‌رفته به دلیل عدم امنیت جانی و روانی در پارک‌های سطح شهر، دیگر شهروندان ماندن در خانه را به نشستن در محل تجمع و گردش سگ‌ها ترجیح می‌دهند. محل‌هایی که اسم آن‌ها به‌عنوان فضای سبز شهری یا پارک برای شهروندان بوده ولی در عمل، محلی برای جولان سگ‌ها شده است.

دو سؤال مهم در این میان مطرح می‌شود: یا قانون مشخصی در خصوص منع نگهداری سگ و سگ گردانی وجود ندارد یا این‌که همتی برای اجرای این قانون وجود ندارد.

در خصوص سؤال اول باید گفت ماده ۶۸۸ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده) گویای نظر قانون در خصوص منع سگ گردانی و برخورد با متخلفین هست.

بنابراین آنچه دراین‌بین به فراموشی سپرده‌شده است، وظایف دستگاه‌های مختلف شهرداری‌ها، دستگاه‌های انتظامی و دیگر مسئولین مرتبط در خصوص منع این نوع جرم علنی هست. درصورتی‌که دیده می‌شود در پارک‌هایی که حتی کیوسک مأمورین شهرداری و انتظامی وجود دارد، به‌راحتی این جرم آشکار دارد صورت می‌گیرد.

جای تأسف هست که در اکثر پارک‌ها هم حتی یک تابلوی منع سگ گردانی دیده نمی‌شود چه برسد به جلوگیری از این فعل خلاف قانون. این عدم توجه مسئولان خدماتی و انتظامی مستقر در پارک‌ها،‌ باعث ورود روزافزون سگ‌ها به پارک‌ها شده است.

این مشکل، که قانون نیز صراحتاً اعلام موضع در مورد آن کرده، مشکلات فراوان بهداشتی دیگری را برای عموم مردم ایجاد کرده است. بیماری‌هایی نظیر کرم‌های گرد و قلاب‌دار، انگل کریپتوسپوریدیوم، کرم‌های پهن و نواری(کیست هیداتیک)، ژیاردیا و کنه‌ها را نام برد. این انگل‌ها از طریق تماس مستقیم با سگ یا آب و سبزیجات آلوده ممکن است به انسان منتقل گردد و علائمی شامل نارسایی کبد، کم‌خونی، لاغری، اسهال، زردی، علائم پوستی و… را ایجاد کنند.

باید به این نکته توجه داشت که در ایران،‌ بساط کردن روی زمین و چمن پارک‌های شهری و پخت‌وپز و غذا خوردن و دراز کشیدن بزرگ‌ترها و بازی کردن بچه‌ها روی چمن‌های پارک،‌ یک رسم و عادت و فرهنگ کاملاً جاافتاده است و گردش این سگ‌ها به‌صورت آزادانه در پارک‌های سطح شهر، امکان انتقال این بیماری‌ها را به‌مراتب افزایش می‌دهد.

به نقل از یکی از شهروندان که می‌گفت همسر و فرزندم فوبیای ترس از سگ دارند، وقتی‌که وارد پارک شاهد شدند و متوجه کثرت سگ گردانی در این پارک شدند ، آن‌هم با سگ‌های متنوع که گاهی اندازه‌ی آن‌ها برابر یک انسان بوده، از ترس به خود لرزیده و فرار از پارک را به‌قرار در آن ترجیح دادند. این موضوع سبب شد که از شهرداری منطقه پیگیر شود و درنهایت به این پاسخ رسید که ما نمی‌توانیم و برایمان مقدور نیست که با این افراد برخورد کنیم.

یا یکی از شهروندان به صراحت بیان کرد که ما جرأت نداریم وارد این پارک شویم چون بیشتر سگ‌ها  به این پارک می‌آیند و صاحبانشان آنها را رها می‌‌کنند تا در پارک بازی کنند، نمی‌توانیم فرزندانمان را در این پارک‌ها ببریم چرا که احتمال حمله سگها وجود دارد.

حال بعد از خواندن این مطلب تنها این نتیجه به ذهن می‌رسد که انسان‌ها رفته‌رفته باید جای خود را به سگ‌ها در پارک‌ها بدهند زیرا که نه قانون در این میان کارایی دارد و نه قانون‌گذار در این زمینه کاری را انجام می‌دهد.