با عرض تبریک به مناسبت هفته وحدت و ولادت دو شخصیت الهی – انسانی حضرت محمد مصطفی(ص) و خلف صالحش امام جعفر صادق (ع)

نوشتار حاضر تلاشی است در جهت گوشه ای از اقدامات سیاسی و اجتماعی شخصیتی که خداوند در مورد او فرمودند رحمت للعالمین(انبیاء۱۰۷) شخصیتی که بر خلاف فهم اجتماعی فعلی که با شمشیر دین خود را گسترش داده است، با صلح نامه ها و قراردادها و ایجاد امید و امنیت قبائل و شهرهای سرزمین حجاز آن زمان را به تسخیر معنوی و دینی خویش در آورد. و دولت مدینه را تشکیل داد.

محمد رسول الله که الگو و اسوه خلق محسوب می شود بعد از اعلام پیامبری، خروجش از مکه به طرف مدینه را بر اساس دو قرارداد عقبه اول و دوم صورت داد و بعد از هجرت به مدینه، قراردادهای خود را با بزرگان مدینه (انصار، مهاجر، مشرکان و یهودیان) پیش برده و مدینه را حرمی که منازعات داخلی را باصلح ایجاد و از تعرضات بیرونی جلوگیری کرد و چنان برخورد کرد که مرجع حل اختلافات را مردمان مدینه با انتخاب خود، پیامبر(ص) را به عنوان قاضی تحکیم قرار دادند. لذا یک هویتی به اجتماع مدینه داد به عنوان شهروند مدینه.

محور قرار داد مدینه هم ممنوعیت ظلم، گناه، دشمنی و فساد نسبت به اعضای قرارداد بود، در چند سال اول قرارداد مدینه پیامبر اسلام انسجام نسبی داخلی ایجاد کردند و دولت شهر مدینه را شکل دادند، قراردادهای سال ششم مثل حدیبیه و طائف باعث کنترل قریش و دیگر قبائل گردید، و سال نهم نیز قراردادها و صلح نامه ها آنقدر زیاد می شود که سال قراردادها نام گذاری می شود، مثل قرارداد نجران با مسیحیان که باعث به رسمیت شناختن دین آنان و ایجاد امنیت برای مسیحیان در مقابل خراجی که از آنان گرفته می شود (در زمان پیامبر مثل حالا سربازان و سپاهیانی نبوده برای جنگ، برای حضور در جنگ، در مسجد اعلام می شد و معمولا غیر مسلمانان از رفتن به جنگ معاف بودند لذا در مقابل این خدمت و ایجاد امنیت برای آنان باید پولی به دولت پرداخت می کردند که به آن خراج می گفتند)

به مناسبت هفته وحدت باید اشاره کنیم که از جمله اقدامات پیامبر ایجاد برادری بین مهاجرین و انصار و مهار کینه توزی های تاریخی و قبیله ای و نزدیک کردن گروه های قبیله ای گوناگون به هم بود. از جمله در قرارداد مدینه که شامل ۳۸ بند است، یکی از بندهای آن چنین  است که هر کس که تحت این قرارداد است (اعم از مسلمان،مسیحی، یهودی) در امان است و در اجرای آیین مذهبی خود آزاد و اگر یکی از این افراد به فردی مسلمان یا مسیحی یا یهودی امان نامه بدهند امت اسلامی وظیفه دارد به آن شخصی که امانت نامه دارد امان دهد و امنیت را برایش ایجاد نماید.

در پایبندی پیامبر(ص) به صلح و پیمانهایش همین بس که امام صادق(ع) فرمودند:

امام صادق(ع) فرمود: «رسول‌خدا(ص) با مردی قرار گذاشت که در کنار صخره معینی در انتظار او بماند، تا او بر گردد. امام(ع) فرمود: حرارت شدید آفتاب باعث رنج پیامبر(ص) در کنار آن صخره شده بود، یاران پیامبر به او گفتند: چه اتفاقی می‌افتد؛ اگر به سایه بروی؟ پیامبرخدا فرمود: میعادگاه ما در همین نقطه است، من اینجا منتظر خواهم ماند و اگر نیامد، خلف وعده از او سرزده است.(سنن النبی، علامه طباطبایی به اهتمام عباس عزیزی چاپ دهم ص۱۰۵٫

اما آنچه که به پیامبر نسبت داده می شود از جنگ و خونریزی بسیاری بخاطر این بود که قبایل و طرفداران ادیان دیگر به محض قدرت گرفتن یا فرصت بدست آوردن دست به خیانت زده و قرارداد را نقض می کردند.

در پایان عدم اتحاد در بین جوامع اسلامی را در پیشرفت های دشمن مشترک ادیان ابراهیمی یعنی صهیونیسم نژاد پرست می توان دید که چگونه کشورهای اسلامی را یکی پس از دیگری به خاک و خون می کشد و سران کشورهای اسلامی به جای تنبیه متجاوز به یک بیانیه اکتفا کرده و حتی مراودات اقتصادی خود را با این دشمن بشریت قطع نکرده و بعضی از وعاض در کشورهای اروپایی حتی حاضر به محکوم کردن دشمن و دعا برای گرفتاران در چنگال صهیونیسم ندارند و در عوض بسیاری از کنسرتهای در کشورهای غیر مسلمان و ورزشکاران آنان از مظلومان فلسطین و لبنان و سوریه و ایران دفاع می کنند و تجاوزات ددمنشانه را محکوم می نمایند.

مصیب ایرانی