سال‌ها پیش، یه مردِ اهلِ کار به نام آقای کریمی، دلش رو زد به دریا؛ گفت من برای مرز خسروی، با پول خودم یه پارکینگ درست می‌کنم. نه کمک خواست، نه وام گرفت، نه امتیاز خاصی، فقط دلش می‌خواست مرز کشور، آبرومند باشه و برای همین استانداری وقت هم بهش مجوز داد.

ساخت.
یه پارکینگ بزرگ، مجهز، تمیز و ایمن.
بعدش هم سال به سال که اربعین رسید، مجانی گذاشت مردم استفاده کنن.

هیچ‌کس پولی بهش نداد. اما زائرین دعا کردن و راضی بودن.

اما حالا چی شده؟
دولت اومده درست کنار همون پارکینگ، داره یه پارکینگ دیگه می‌سازه!
با پول کی؟ با پول بیت‌المال!
با بودجه اربعین!

در حالی که تو قرارداد رسمی نوشته شده:
«اگه دولت پارکینگ مشابه بزنه، باید تمام خسارت سرمایه‌گذار رو بده.»

حالا کارشناس رسمی می‌گن:
«اگه پروژه اصلی تعطیل بشه، دولت باید ۵۰۰ میلیارد تومان خسارت بده!»

یعنی یه مرد با پول خودش ساخت، حالا دولت با پول من و تو، هم کارشو خراب می‌کنه، هم باید بهش خسارت بده!

این اسمش چیه جز بی‌عدالتی؟
مگه ما کم مشکل داریم که حالا باید این‌همه پول حروم بشه؟
کی جوابگوئه اگه فردا این سرمایه‌گذار کار رو رها کنه و راه بند بیاد؟

این ماجرای فقط یک پارکینگ نیست، این یک مشت محکم توی صورت اعتماد مردمیه که می‌خوان تو این کشور کار کنن، بسازن، خدمت کنن.

چرا کسی جلوی این موازی‌کاری نمی‌ایسته؟
چرا سکوت کردیم وقتی بیت‌المال داره دود می‌شه؟