فروردین که آمد، با خودش فقط شکوفه و باران نیاورد؛ در لابه‌لای پرونده‌ها، در راهروهای قضا، نسیمی از صلح وزید که عطرش هنوز در فضای دادگستری استان کرمانشاه جاری‌ست.

۳۳۷۸ پرونده، نه فقط مختومه، که با لبخند بسته شدند. این عدد، نشانه‌ای است از آن‌که مردم دیار ما، بیش از پیش به گفت‌وگو دل سپرده‌اند و به داوری دل‌سوزانه‌ای که به جای حکم، آشتی را پیشنهاد می‌کند.

من، به عنوان عضوی از این خانواده بزرگ، از دل همین آمار ساده، چیزی فراتر می‌خوانم: فهم جمعی ما دارد دگرگون می‌شود. دیگر برای گره‌ها، فقط تیغ قانون را نمی‌طلبیم؛ حالا دست‌مان به سوی هم دراز است، برای گره‌گشایی. این یعنی عدالت، دارد رنگ تازه‌ای می‌گیرد؛ رنگی انسانی‌تر، گرم‌تر، و شاید مؤثرتر.

در نخستین ماه سال ۱۴۰۴، شوراهای حل اختلاف، دادسراها و محاکم قضایی، صحنه‌هایی بودند از گفت‌وگو و درک متقابل. آن‌جا که روزی خصومت بود، حالا نشانی از تفاهم جوانه زده است. شاید دلیل این تحول، چیزی فراتر از سازوکار قضایی باشد؛ شاید جامعه ما، پس از سال‌ها، به این بلوغ رسیده که در سایه‌ی همدلی، راهی هموارتر از دادخواهی صرف پیدا کند.

شوراهای حل اختلاف، دفاتر میانجی‌گری، معتمدین محلی، روحانیون، مشاوران حقوقی و تمام کسانی که بی‌چشم‌داشت پا به میدان آشتی گذاشتند، حالا شریکانی هستند در ساختن آینده‌ای آرام‌تر. اینان ستون‌هایی هستند که سقف صلح را نگه داشته‌اند.

عدالت، آرام‌آرام دارد ردای خشونت را کنار می‌زند و لباسی از مدارا و ترمیم به تن می‌کند. ما در دستگاه قضایی استان کرمانشاه، باور داریم که آشتی نه یک انتخاب موقت، بلکه یک فرهنگ ماندگار است. و برای همین، با تمام توان، بر استفاده حداکثری از ظرفیت‌های قانونی و اجتماعی برای ترویج صلح و سازش پافشاری خواهیم کرد.

این راه، تازه آغاز شده. اما همین آمار دل‌گرم‌کننده، نوید روزهایی روشن‌تر را می‌دهد. شاید روزی برسد که صلح، نخستین زبان ما باشد؛ نه آخرین چاره‌مان.

نویسنده: مریم امیری