هوشنگ گلدسته

فوتبال در همه جای دنیا صنعتی پولساز است، ستاره هایش در چشم هستند و پول کلانی می گیرند، باشگاه ها درآمد دارند و خلاصه هزاران نفر در هر کشور از سفره فوتبال پول می برند، حتی یک نفر هم پیدا نمی کنی که از رقم میلیاردی دستمزد فوتبالیست ها شاکی باشد. برعکس همه رونالدو و مسی و ام پاپه و نیمار و… بقیه را تحسین می کنند و به کرات دیده شده است برای افزایش دستمزد بازیکنان یا مربیان کمپین های هواداری تشکیل می دهند، اما در ایران چرا برعکس است؟

چرا همه معتقدند فوتبالیست ها ده ها برابر ارزش و لیاقت خود و مربیان چندین برابر دانش و عملکرد خود دستمزد می گیرند؟ چرا این همه دلال مثل قارچ همه جا هست؟ چون تفاوتی بین عملکرد بازیکن و مربی نیست و برای ماندن سر این سفره بازیکن و مربی حاضرند به هر کس باج بدهند، حالا به این قضیه ریشه ای نگاه کنید.

مثلی معروف در ادبیات انگلیسی هست که می گوید « اگر دنبال “پول” رفتی، به هیچی نمی رسی ولی اگر دنبال “کار” بروی پول هم دنبالش می آید »

در همه جای دنیا حتی مسی و رونالدو و بنزما و… از فوتبال لذت می برند و برای پیروزی و رسیدن به موفقیت های بعدی و بعدی شوق و انگیزه دارند، آنها هرگز به پول یا شهرت یا هر چه پیامد فوتبال است فکر نکرده اند، و روزی که احساس کنند دیگر از بازی لذت نمی برند یا برای پیروزی اشباح شده اند روز خداحافظی آنهاست اما در کشور خودمان به گونه ای دیگر است. در اینجا فوتبالیست ها به دو دسته تقسیم می شوند:

دسته اول: به دنبال پول فوتبال هستند، سرجمع ۲۰ تا ۳۰ نفر از آنها در حد ملی می رسند و تنها ۱۰ درصد وقت و انرژی و استعدادشان را صرف فوتبال می کنند و مابقی در خدمت لابی و دلالیسم و… ماندن بر سر سفره است.

دسته دوم: آنها که دنبال فوتبال پولی هستند، پول می دهند تا برایشان کارت عضویت در تیم ها صادر شود، بعد پول می دهند تا بازی کنند و سال بعد دوباره پول می دهند تا بمانند، اینها دنبال شهرت و پیامد های فوتبالیست بودن هستند و هیچ استعداد و لیاقت و توانمندی ای جز پولدار بودن ندارند و این گونه است که فوتبال ما سال به سال عقب تر می رود و رقبا به ما می رسند و از ما گذر می کنند و ما انگشت به دهان حسرت خواهیم خورد.

بله از کوزه همان برون تراود که در اوست