دکتر اکرم فاطمی
استاد دانشکده کشاورزی دانشگاه رازی

بعضی مناطق فراتر از مکانند و بار پیشینه تاریخی را نیز به دوش می‌کشند. بلوار تاق‌بستان دقیقاً یکی از این مکانهاست، برای خیلی از ما کرمانشاهی‌ها بوی اصالت می‌دهد. فرصتی دست داد تا ساعتی را در این بلوار زیبا قدم بزنم.

آخرین باری که در بلوار تاق‌بستان پیاده‌روی رفتم به پیش از پاندومی کرونا برمی‌گردد. آنچه که امروز با چشمانم دیدم به اندازه بیماری کرونا برایم هولناک است. لبه بیشتر حوض‌ها شکسته شده و در برخی حوض‌ها جلبک رشد کرده بود. رنگ آبی داخل حوض‌ها دیگر بی‌رمق شده و به رنگ‌آمیزی نیاز دارند. اوضاع سنگفرش‌ها در برخی مناطق نیز به تعریفی نیست. المان‌های شهری نیاز به تعمیر و نگهداری دارند. المان‌های قبلی خلاقانه‌اند ولی المان‌های جدید در اوج بی‌سلیقگی به دور از هرگونه هنر و خلاقیت هستند. در جای‌جای این بلوار قوسهای فلزی دیده می‌شوند به رنگ سفید پشت سر هم که گلدان‌های خالی را نگه داشته‌اند.
غم‌انگیزترین صحنه، نهال‌های سرو کاشته شده هستند. نهال‌هایی که به خاطر نداشتن قیم هرکدام به سمتی کج شده‌اند. گویی دارند به درختان کهنسال دهن‌کجی می‌کنند. به آنها دست زدم، تنه‌شان هنوز نرم و شکل‌پذیر است ومی‌توان پیش از آنکه چوبی شوند و دیگر نتوان کاری کرد، آنها را به نظم درآورد.
کوتاه سخن آنکه طولانی‌ترین بلوار جنگلی ایران حال و روز خوبی ندارد و از مسئولان محترم فضای سبز شهرداری، استانداری و کلیه دلسوزان انتظار می‌رود که چاره‌ای بیندیشند. چندین سال است که کرمانشاه پذیرای مهمانان عزیز از نقاط مختلف ایران است و به رسم مهمان‌نوازی کرمانشاهی‌ها بایستی بهترین‌ها را برای مهمان فراهم کرد. زیبنده نیست که مهمانان وقتی هم‌میهنان عزیز آوازه بلوار تاق‌بستان را شنیده‌اند با دیدن چنین صحنه‌هایی خاطرشان مکدر شود.