ذهن ما یک دستگاه یکپارچه و همیشه منطقی نیست، بلکه از دو سازوکار متفاوت برای فکر کردن بهره می‌برد؛ یکی سریع، خودکار و شهودی، و دیگری کند، آگاهانه و تحلیلی. اینها بخشی از یافته های من از کتاب ارزشمند «تفکر، سریع و کند» نوشته ی دنیل کانمن است.
سیستم یک، بخش پرسرعت و بی‌تکلف ذهن است؛ بخشی که بدون تلاش آگاهانه کار می‌کند و در بیشتر لحظات زندگی، فرمان را در دست دارد. وقتی چهره‌ای آشنا را تشخیص می‌دهیم، خطر را حس می‌کنیم یا پاسخ یک جمله را بی‌درنگ می‌فهمیم، سیستم یک فعال است. این سیستم برای بقا و واکنش سریع ضروری است، اما مشکل از آن‌جا آغاز می‌شود که همین سازوکارِ مفید، در موقعیت‌های پیچیده هم تصمیم می‌گیرد؛ جایی که شتاب، جای دقت را می‌گیرد.
در مقابل، سیستم ۲ آرام، پرهزینه و دقیق است. این بخش برای تحلیل، استدلال، محاسبه و تصمیم‌های مهم به کار می‌آید، اما برخلاف سیستم یک، تنبل است و به‌راحتی وارد عمل نمی‌شود. بسیاری از خطاهای انسانی نه از کمبود اطلاعات، بلکه از اعتماد بیش از حد به داوری‌های سریع سرچشمه می‌گیرد. ما اغلب فکر می‌کنیم تصمیمی منطقی گرفته‌ایم، در حالی که ذهن در سکوت و سرعت، نتیجه را پیشاپیش تولید کرده است.
اینها خطاهایی هستند که در نگاه اول ساده به نظر می‌رسند، اما در عمل بر اقتصاد، سیاست، روابط، خرید، و حتی قضاوت‌های روزمره اثر می‌گذارند. بنابراین ذهن انسان نه‌تنها کامل نیست، بلکه به شکل نظام‌مند خطا می‌کند. لذا برای تصمیم‌های مهم نباید صرفاً به حس اولیه اعتماد کرد. مکث، بازبینی، و فعال کردن سیستم ۲، راهی است برای فاصله گرفتن از خطاهای رایج ذهن. بنابراین بهترین کار دعوت به فروتنی و خویشتن داری در مقابل هجوم احساسات است و مهمتر از هر چیزی اینکه قبل از آنکه بفهمیم هرگز عجولانه قضاوت نکنیم.