هادی نوروزی- سردبیر

در سال‌های اخیر، تصادفات جاده‌ای در ایران به یکی از معضلات جدی اجتماعی و انسانی بدل شده, بحرانی که در استان کرمانشاه جلوه‌ای تکان‌دهنده‌تر یافته است. بر اساس اعلام رسمی مسئولان، در سال گذشته ۳۸۲ نفر در محورهای مواصلاتی کرمانشاه بر اثر تصادفات رانندگی جان خود را از دست داده‌اند. این رقم نه‌تنها نگران‌کننده، بلکه نمایانگر وضعیتی تراژیک است؛ چرا که شمار جان‌باختگان تصادفات جاده‌ای در کرمانشاه حدود چهار برابر شهدای این استان در جنگ تحمیلی سوم است. در حالی‌که تلفات ناشی از نبرد و درگیری، معمولاً نماد شرایط بحرانی یک ملت است، آمار بالای مرگ و میر در مسیرهای جاده‌ای، از بحرانی در دل زندگی روزمره سخن می‌گوید. بخش بزرگی از حوادث، ناشی از عواملی چون خستگی رانندگان، سرعت غیرمجاز، سبقت‌های نابجا و عدم توجه به علائم هشداردهنده است. از سوی دیگر، زیرساخت‌های فرسوده و کم‌عرض بودن بسیاری از مسیرهای بین‌شهری، به تشدید این وضعیت دامن می‌زنند. باوجود تلاش‌هایی برای بهبود ایمنی جاده‌ها و فرهنگ رانندگی، هنوز نبود آموزش کافی و ضعف در نظارت مؤثر، مشکل را پابرجا نگه داشته است. کارشناسان تأکید می‌کنند که کاهش تلفات، صرفاً با اصلاح رفتار رانندگان ممکن نیست؛ بلکه نیازمند نوسازی جدی شبکه راه‌ها، نصب تجهیزات هوشمند هشداردهنده و افزایش حضور پلیس راه در نقاط حادثه‌خیز است. امروز، مرگ در جاده‌های کرمانشاه دیگر یک رویداد تصادفی نیست؛ پیامد مستقیم غفلت‌های انسانی و مدیریتی است. اگرچه جنگ‌ها تمام می‌شوند، اما بی‌توجهی در رانندگی، هر روز می‌تواند جنگ تازه‌ای از درد و اندوه برای خانواده‌ها رقم بزند. وقت آن رسیده است تا ایمنی جاده‌ای، از یک شعار اداری به یک مطالبه عمومی بدل شود. مطالبه‌ای برای حفظ جان انسان‌ها در مسیر زندگی.