دکتر محمدرضا حبیبی/ استاد دانشگاه

شورای شهر، به عنوان پارلمان محلی و غیرسیاسی، وکیل مدافع مردم در امور صرفاً شهری است و یکی از مهم‌ترین ارکان مدیریت شهری به شمار می‌رود. این نهاد می‌تواند در حوزه‌هایی همچون ترافیک، توسعه عمرانی، ساخت‌وساز اصولی، ایجاد فضای سبز و ارتقای فرهنگ شهروندی،ساماندهی تخصصی بافت فرسوده و اراضی بلاتکلیف،نهایی کردن طرح های جامع وتفصیلی شهر،حفظ سرمایه ها و دارایی های نقدی و غیر نقدی و اموال منقول و غیر منقول،بهبود کلیه خدمات شهری و نوسازی مبلمان آن مدیریت بحران و ….نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کند.
تصمیمات آن مستقیماً بر کیفیت زندگی شهروندان اثر می‌گذارد و ترکیب آن از اهمیتی بسزا برخوردار است.
اگر افرادی فاقد تخصص، تجربه یا با انگیزه‌های غیرشفاف وارد این عرصه شوند، این شورای مهم را از مسیر اصلی خود منحرف کرده و به جای حل مشکلات، حجم وسیعی از معضلات و سوظن را تحمیل می‌کنند.
تجربه نشان داده است که انتخاب‌های نادرست، هزینه‌های سنگینی نظیر پروژه‌های نیمه‌تمام، تصمیم‌های پرحاشیه و ناکارآمد، و هدررفت سرمایه مردم را به بار آورده است.
مدت مدیدی است که نشانه‌های موجود و مقایسه وضعیت این شهر با سایر شهرهای کشورمان، زنگ خطر را به صدا درآورده‌ است. اگر معیار انتخاب، تخصص و تعهد نباشد، آینده مدیریت شهری بار دیگر با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد.
این انتخاب، نه تصمیمی ساده، بلکه تصمیمی تعیین‌کننده و سرنوشت ساز در مسیر آتی شهرمان و جایی است که مستقیما در آن زندگی و امرار معاش می‌کنیم.