هادی نوروزی/سردبیر

شهر کرمانشاه که روزگاری به واسطه‌ی سالن‌های پررونق خود، در زمره‌ی مراکز مهمِ فرهنگیِ غرب کشور شناخته می‌شد، امروز با معمایِ تلخِ تعطیلیِ کهن‌سالن‌هایش روبه‌روست. سینماهای استقلال، پیروزی و بهمن که روزی گنجایشِ بخشِ بزرگی از جمعیتِ مشتاقِ هنرِ هفتمِ شهر را داشتند، اکنون بیش از دو دهه است که در سکوت و گرد و غبار، رو به ویرانی گذاشته‌اند. در طول این مدت، کرمانشاه همچنان از کمبودِ فاحشِ «سرانه‌ی صندلیِ سینما» در مقایسه با میانگین کشوری رنج می‌برد؛ معضلی که تنها یک ضعفِ امکاناتی نیست، بلکه نشانه‌ی فقرِ جدی در زیرساخت‌های فرهنگیِ شهر به شمار می‌رود. آنچه این وضعیت را تلخ‌تر می‌سازد، ناکامیِ مکررِ دلسوزانِ فرهنگ و هنر در مسیرِ احیای این سالن‌های تاریخی است. طی سال‌های متمادی، طرح‌ها و پیگیری‌های متعددی برای بازسازیِ این فضاها مطرح شده است؛ اما گویی این پروژه‌ها، یکی پس از دیگری در پیچ‌وخمِ بروکراسی، کمبودِ بودجه و فقدانِ اراده‌ی جدیِ تصمیم‌گیران، به بن‌بستِ فراموشی سپرده شده‌اند. حاصلِ این بی‌عملی، نه تنها از دست رفتنِ سرمایه‌ی مادیِ این بناها، بلکه فرسایشِ تدریجیِ پویاییِ فرهنگیِ شهر بوده است. تعطیلیِ سینماها، صرفاً حذفِ چند پرده و صندلی نیست؛ به معنایِ کمرنگ شدنِ یک نهادِ مهمِ جامعه‌پذیری، خاموش شدنِ جریانِ نقد و گفت‌وگو و محرومیتِ نسلِ جدید از تجربه‌ی زیسته‌ی سینمایِ جمعی است. احیای این سالن‌ها نمی‌تواند صرفاً به دستِ خیرین و هنرمندانِ دلسوز سپرده شود؛ مدیریتِ شهری و نهادهای ملیِ متولی فرهنگ، باید با تدوینِ یک نقشه‌ی راهِ روشن، احیای این بناها را به عنوان یک «اولویتِ استراتژیک» در دستور کار قرار دهند. بازگشتِ سینماهای استقلال، پیروزی و بهمن به چرخه‌ی حیات، بازگرداندنِ نبضِ فرهنگ به بدنِ شهری است که سال‌هاست در انتظارِ این احیای حیاتی به سر می‌برد.