هادی نوروزی/ سردبیر

در حالی که طی ماه‌های اخیر، بارها از سوی دولت و مجلس بر ضرورت افزایش مبلغ کالابرگ الکترونیک تأکید شده، هنوز نشانه‌ای روشن از اجرای این وعده دیده نمی‌شود. این تعلل در شرایطی رخ می‌دهد که تورمِ فزاینده‌ی ماه‌های گذشته، به‌روشنی نشان داده است مبلغ فعلی کالابرگ دیگر پاسخگوی نیازهای ابتدایی خانوارهای کم‌درآمد نیست و عملاً بخش مهمی از کارکرد حمایتی خود را از دست داده است. کالابرگ الکترونیک قرار بود ابزاری برای کاهش فشار معیشتی و حفظ حداقل قدرت خرید خانوارها در برابر جهش قیمت‌ها باشد. اما وقتی نرخ تورم با شتابی بیشتر از قدرت تصمیم‌گیری و اجرا حرکت می‌کند، حمایت‌های نقدی یا اعتباری ثابت، خیلی زود ارزش واقعی خود را از دست می‌دهند. به همین دلیل، افزایش رقم کالابرگ نه یک امتیاز اضافی، بلکه ضرورتی برای جلوگیری از فرسایش بیشتر سفره‌ی مردم است.

با این حال، آنچه افکار عمومی را متعجب کرده، فاصله‌ی میان سخن و عمل است. از یک‌سو، مقامات بارها از لزوم تقویت بسته‌های حمایتی گفته‌اند و از سوی دیگر، در میدان اجرا تغییر ملموسی رخ نداده است. این شکاف، اعتماد عمومی را خدشه‌دار می‌کند و این پرسش را برجسته می‌سازد که اگر ضرورت افزایش کالابرگ برای همه روشن است، چرا تصمیم نهایی همچنان معطل مانده است؟

به نظر می‌رسد تأخیر در بازنگری مبلغ کالابرگ، بیش از هر چیز نتیجه‌ی تردیدهای بودجه‌ای و نبود اراده‌ی کافی برای اولویت دادن به معیشت اقشار آسیب‌پذیر است. اما واقعیت اجتماعی را نمی‌توان با تأخیرهای اداری پنهان کرد. در شرایطی که قیمت کالاهای اساسی در مسیر صعودی قرار دارد، حمایت معیشتی نیز باید متناسب با همان شتاب، به‌روز شود. در غیر این صورت، کالابرگ از یک ابزار حمایتی به نشانه‌ای از وعده‌های نیمه‌تمام تبدیل خواهد شد؛ وعده‌هایی که هر روز از سفره‌ی مردم دورتر می‌شوند.