به گزارش باختر و به نقل از«مرصاد»؛ اگر نام بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه را جستجو کنید شاید از تجهیزات و امکانات آن متعجب شوید اما وقتی برای پیگیری درمان مراجعه می‌کنید عمق فاجعه را با بند بند سلول‌های خود درمی‌یابید.

شمار زیاد مراجعه به این مرکز درمانی نه از کرمانشاه و شهرستان‌های آن بلکه از اقصی نقاط کشور به‌ویژه استان‌های همجوار و بیماران کشور عراق موئد امکانات و تجهیزات این بیمارستان است اما آنچه موجب نارضایی عمومی شده مدیریت این امکانات است.

اگرچه اخیراً علت وجود هر مشکلی را به شرایط بحرانی جنگ مرتبط می‌کنند اما در واقع هنر مدیریت، به‌کارگیری امکانات موجود به بهترین شکل ممکن است مسئله‌ای که به ظاهر بزرگ‌ترین مرکز درمانی غرب کشور از آن محروم است.

بستری همزمان بیماران زن و مرد در برخی از بخش‌های بیمارستان امام رضا (ع)، غیرقابل استفاده بودن حمام‌های موجود در بخش‌ها، سرویس‌های بهداشتی کثیف، حمل مخازن بزرگ زباله به همراه مردم در آسانسورها، طولانی‌شدن نامعقول مدت زمان رسیدگی به بیماران، عدم استفاده از روپوش مخصوص توسط برخی از پرستاران، نبود کاربر برای راهنمایی بیماران و همراهان آن‌ها، مراجعه مکرر دانشجویان پزشکی بر بالین بیمار در زمان‌های مختلف و… تنها گوشه‌ای از این سومدیریت است.

در این بیمارستان همراهان بیماران به‌ویژه ساکنان شهرستانی مکانی برای استراحت ندارند، تهویه مناسب در فضای بیمارستان وجود ندارد، تجهیزات قدیمی و در مواردی خارج از سرویس‌دهی است با این حال مسئولان سیاست سکوت و فرار از پاسخگویی را پیشه کرده‌اند.

زحمات شبانه‌روزی کادر درمان بر کسی پوشیده نیست اما مسئولان باید فرموده رهبر شهید انقلاب حضرت امام خامنه‌ای (ره) را مبنی بر اینکه باید کاری کنیم که بیماران جز رنج بیماری درد و دغدغه دیگری نداشته باشند، سرلوحه کارهای خود قرار دهند.

در شرایط کنونی که درد بیماری روزافزون و امکان مراجعه به مراکز درمانی خصوصی وجود ندارد، بیمارستان‌ها و مراکز دولتی باید با به‌کارگیری تمام ظرفیت‌های موجود درصدد خدمت‌رسانی مطلوب برآیند.

روزگاری موضوع توریسم سلامت نقل مجالس دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه بود اما مدت‌هاست که حتی لفظی هم از آن سخنی به میان نمی‌آید به این معنا که یا مسئولان از همین سطح از مراجعه اتباع خارجی راضی‌اند و یا امکانات بیمارستانی استان را هم‌سطح اجرای طرح مذکور نمی‌دانند که البته هر دو نگاه مردود است.

در استان کرمانشاه، با توجه به همجواری با مرز عراق، با لحاظ برخورداری از پزشکانی توانمند و سرشناس نحوه ارائه خدمت در بیمارستان‌های دولتی نباید این‌گونه باشد. شاید اگر اینجا به سیاست‌های حمایتی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از پزشکان متخصص هم نقد کنیم، به بیراهه نرفته باشیم.

بدیهی است که این وزارتخانه تاکنون نتوانسته رضایت پزشکان متخصص را برای ارائه خدمات مطلوب در بیمارستان‌های دولتی جلب کند، سایر نیروهای کادر درمان اعم از پرستاران هم اوضاع بهتری ندارند جمع این شرایط در کنار تحریم‌ها و کمبود اعتبارات سبب نارضایی عمومی از خدمات بیمارستان‌های دولتی شده است.

با پذیرش همه چالش‌های موجود باید گفت اکنون شرایط عادی نیست، در این دوران شاید پساجنگ‌، کشور و خصوصاً استان ما نیازمند مدیریت بحران و مدیر جهادی است که رفت و آمد و اقدام و عملش بر اساس حساب و کتاب و زمان اداری نباشد.

اکنون وقت آن رسیده که پزشک و پرستار، مسئول و مردم برای ساختن ایران آباد بکوشند و از هیچ اقدامی برای تحقق این هدف دست برندارند، مدیرانی که توانایی اداره شرایط موجود را ندارند جای خود را به افراد توانمند به دور از زد و بندهای سیاسی بدهند و اجازه دهند مردم از حقوق شهروندی خودشان بهره‌مند شوند.

چنین نگاهی باید بر تمام سطوح کشور از صدر تا ذیل حاکم شود و ضمن استقبال از انتقادهای دلسوزانه، با رفع دغدغه‌های مردمی تلاش شود به معنای واقعی کلمه دین خود را به آبادانی وطن ادا کنند.

یادداشت: صبا مرجانیان؛ سردبیر شبکه اطلاع‌رسانی مرصاد