هادی نوروزی- سردبیر

در آستانه فصل برداشت، باغات انار استان کرمانشاه بار دیگر به کانون توجه تبدیل شده‌اند؛ محصولی که نه تنها یکی از ارکان اقتصادِ کشاورزی منطقه است، بلکه پیوندی ناگسستنی با فرهنگ و آیین‌های بومی کرمانشاه دارد. برگزاری جشن‌های انار در شهرستان‌ها و روستاهای استان، فراتر از یک مراسم فصلی ساده، بازخوانیِ هویتی است که سال‌ها با نام کرمانشاه گره خورده است. غفلت از این آیین‌های دیرین، به معنای رنگ باختن بخشی از شناسنامه فرهنگی ماست. احیای این جشن‌ها، حرکتی راهبردی برای پاسداشت این میراث ناملموس است که می‌تواند زنجیره‌ای از ارزش افزوده، از گردشگری کشاورزی تا تقویت برند محصولات محلی را ایجاد کند. فراتر از ملاحظات اقتصادی و فرهنگی، برپایی جشن‌های انار یک ضرورت اجتماعی در شرایط کنونی است. جامعه امروز ما که با فشارهای ناشی از تحریم‌های ظالمانه و تنگناهای اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند، بیش از هر زمان دیگری به «شادیِ اصیل» و «همبستگی اجتماعی» نیازمند است. خانواده‌ها که تحت فشارِ هزینه‌های معیشتی هستند، چشم‌انتظارِ رویدادهایی‌اند که لحظاتی از آرامش و نشاط را به ارمغان آورد. برگزاری جشن‌های بومی در سطح روستاها و شهرستان‌ها، می‌تواند به مثابه یک «تراپیِ اجتماعی» عمل کند؛ فضایی که در آن، امید نه در شعار، بلکه در بطنِ سنت‌های دیرینه بازتولید می‌شود. این جشن‌ها می‌توانند مرهمی موقت اما مؤثر بر خستگیِ ناشی از فشارهای روانی جامعه باشند. برگزاری چنین رویدادهایی، تنها دعوت به رقص و پایکوبی نیست؛ بلکه دعوتی به «حضور» است. حضور در باغات، گفت‌وگو با کشاورزان و لمسِ واقعیت‌های تولید، همبستگی میان شهر و روستا را تقویت می‌کند. از مسئولان فرهنگی، مدیریت شهری و نهادهای مربوطه انتظار می‌رود با تسهیلِ زیرساخت‌ها، از این رویدادها حمایت کنند. ما نباید بگذاریم آیین‌های بومی که ریشه در خاکِ این دیار دارند، در هیاهوی مدرنیته یا محدودیت‌های تحمیلی به دست فراموشی سپرده شوند. جشن انار، فرصتی است برای اینکه کرمانشاه، ظرفیت‌های بی‌نظیر خود را به رخ بکشد؛ هم در کیفیتِ محصول، و هم در غنای فرهنگِ مردمانش. این فصل، بهترین فرصت برای کاشتنِ بذرِ امید در دل‌های مردم و چیدنِ میوه‌ی نشاط است.