در روزگاری که تورم، سفره‌های مردم را کوچک‌تر کرده و کارمند، کارگر و بازنشسته برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی خود با دشواری دست‌وپنجه نرم می‌کنند، انتظار می‌رود انصاف و وجدان، بیش از هر زمان دیگری در بازار حرف اول را بزند؛ اما چرا عده‌ای از کسبه، افزایش نرخ دلار را بهانه‌ای برای گران‌فروشی کالاهایی قرار می‌دهند که سال‌ها پیش با قیمت پایین‌تر خریداری کرده‌اند؟

از قدیم گفته‌اند «کاسب حبیب خداست»؛ جمله‌ای که ریشه در فرهنگ و باورهای مردم ما دارد و بر اهمیت انصاف، امانت‌داری و رعایت حق مشتری تأکید می‌کند. با این حال، گلایه مردم این است که برخی کسبه، به‌جای در نظر گرفتن شرایط دشوار اقتصادی جامعه، قیمت کالاهای موجود در انبار خود را با نرخ روز دلار محاسبه می‌کنند؛ کالاهایی که ممکن است چندین ماه یا حتی چند سال پیش با بهایی بسیار کمتر خریداری شده باشند.

در این میان، چه کسی باید پاسخگوی کارمند، کارگر، بازنشسته و خانواده‌ای باشد که درآمدش ثابت مانده، اما هزینه خوراک، پوشاک، لوازم‌التحریر و مصالح ساختمانی هر روز سنگین‌تر می‌شود؟ آیا منصفانه است که تمام فشار نوسانات اقتصادی بر دوش مردمی بیفتد که کمترین قدرت مانور را در برابر افزایش قیمت‌ها دارند؟

البته همه کسبه را نمی‌توان یکسان قضاوت کرد و بسیاری از آنان نیز با مشکلات اقتصادی روبه‌رو هستند؛ اما انتظار می‌رود انصاف، جای خود را به سودجویی ندهد.

از بازاریان انتظار می‌رود در این شرایط سخت، همراه مردم باشند و مسئولان نیز با نظارت مؤثر بر قیمت‌ها، مانع گران‌فروشی و سوءاستفاده از شرایط اقتصادی شوند.

مردم انتظار معجزه ندارند؛ فقط می‌خواهند در روزگار گرانی، انصاف تنها یک شعار نباشد