هادی نوروزی/سردبیر

در الگویِ توسعه‌یِ شهرهایِ مدرن، «پیاده‌راه» دیگر تنها یک مسیرِ عبوری برایِ شهروندان نیست؛ بلکه قلبِ تپنده‌یِ حیاتِ اجتماعی، فرهنگی و اقتصادیِ یک کلان‌شهر محسوب می‌شود. با این حال، در کرمانشاه، پروژه‌یِ ایجادِ «پیاده راه»، از یک فرصتِ طلایی برایِ تحولِ شهری، به یک پرونده‌یِ بلاتکلیف و فرسوده تبدیل شده است. پروژه‌ای که بیش از یک دهه است در فهرستِ وعده‌هایِ مدیریت شهری قرار دارد، اما همچنان در لایه‌هایِ خاک‌آلودِ برنامه‌ریزی‌ها، گرفتارِ رکود و بی‌تفاوتی مانده است.
نکته‌یِ تأمل‌برانگیز در این میان، عدمِ تقابلِ میانِ «نیازِ مبرمِ شهروندان» و «اراده‌یِ اجراییِ مسئولان» است. امروزه داشتنِ فضاهایِ پیاده‌رو، ضرورتی انکارناپذیر برایِ ارتقایِ سلامتِ عمومی و کاهشِ آلودگی‌هایِ محیطی است. با این حال، در حالی که کرمانشاه همچنان در انتظارِ شروعِ عملیاتیِ این پروژه است، استان‌هایِ همجوار نظیرِ همدان و کردستان، با بهره‌گیری از ظرفیت‌هایِ مشابه، پروژه‌هایِ موفق و متنوعی را در این زمینه به سرانجام رسانده‌اند. این استان‌ها نه تنها فضاهایِ پیاده‌راه را برایِ گردشگران و ساکنانِ خود فراهم کرده‌اند، بلکه با برگزاریِ برنامه‌هایِ فرهنگی و اجتماعی در این فضاها، به پویاییِ اقتصادِ محلیِ خود نیز کمکِ شایانی نموده‌اند. این شکافِ توسعه‌ای میانِ کرمانشاه و همسایگانش، پرسشی اساسی را در ذهنِ تحلیل‌گران و شهروندان ایجاد می‌کند: چرا کرمانشاه، علیرغمِ پتانسیل‌هایِ جغرافیایی و اجتماعیِ گسترده، همچنان از قافله‌یِ توسعه‌یِ فرهنگی-اجتماعیِ منطقه عقب مانده است؟ آیا مسئله، کمبودِ منابع است یا فقدانِ یک «اراده‌یِ سیاسی و اجراییِ» منسجم؟ ده سال انتظار برای پروژه‌ای که می‌تواند چهره‌یِ کرمانشاه را دگرگون کند، نه تنها یک تأخیرِ اداری، بلکه نوعی «فرصت‌سوزیِ استراتژیک» است. مدیریتِ شهری باید درک کند که پیاده‌راه، تنها یک طرحِ عمرانی نیست؛ بلکه ابزاری برایِ بازگشتِ مردم به خیابان‌ها و احیایِ هویتِ جمعیِ شهر است. اکنون زمانِ آن رسیده است که از حالتِ «تکلیفِ معوقه»، به حالتِ «اقدامِ فوری» تغییر موضع داده شود؛ پیش از آنکه کرمانشاه، فرصتِ رقابت در عرصه‌یِ گردشگری و کیفیتِ زندگیِ شهری را از دست بدهد.