هادی نوروزی/سردبیر

با نزدیک شدن به ماه مهر، نسیمِ بازگشایی مدارس، با خود امید و البته چالش‌های تازه‌ای را به خانه‌های دانش‌آموزان و کادر آموزشی می‌آورد. پس از یک سال تحصیلی که تحت تأثیر شرایط خاص کشور به ویژه جنگ رمضان، با نوسانات و چالش‌های غیرمنتظره‌ای همراه بود، اکنون نگاه‌ها به سمت کلاس‌های درس معطوف شده است؛ اما این بار، انتظار از آموزش و پرورش، تنها بازگشت به ریتم همیشگی نیست، بلکه «بازسازیِ سوختِ تحصیلی» است. سال تحصیلی گذشته، به دلیل شرایط خاص کشور و وقوع جنگ، بخشی از تمرکز و پیوستگی آموزشی را در میان دانش‌آموزان تحت‌الشعاع قرار داد. این واقعیت که نباید از آن گذشت، این است که عقب‌ماندگی‌های تحصیلی ناشی از این شرایط، تنها یک مسئله‌ی آموزشی نیست، بلکه یک چالشِ اجتماعی است که می‌تواند بر آینده‌ی سرمایه انسانی کشور تأثیر بگذارد. از همین رو، بازگشایی مدارس در سال جاری باید با نگاهی «جبرانی» و «استراتژیک» تعریف شود.
برنامه‌ریزی‌های آتی آموزش و پرورش باید فراتر از اجرای برنامه‌های درسیِ معمول باشد. نیاز مبرمی به طراحیِ ساختارهای آموزشی منعطف و مبتنی بر «جبرانِ خلأهای دانش‌آموزان» احساس می‌شود. این یعنی شناسایی دقیقِ نقاط ضعفِ ایجاد شده در سال گذشته و تدوین پروتکل‌های آموزشی که بتواند این عقب‌ماندگی‌ها را در بازه‌های زمانی مشخص، پوشش دهد. اگر آموزش و پرورش بتواند با بهره‌گیری از ظرفیت‌های تکنولوژیک و روش‌های نوینِ یادگیری، کلاس‌های حضوری را به محیط‌هایی برای «بازسازیِ اعتمادبه‌نفسِ تحصیلی» تبدیل کند، نه تنها آسیب‌های سال گذشته را ترمیم می‌کند، بلکه پایداریِ آموزشی را نیز تضمین می‌نماید.
در نهایت، بازگشت دانش‌آموزان به کلاس‌های پرجمعیت، فرصتی است برای بازتعریفِ پیوند میان مدرسه و جامعه. موفقیت در سال تحصیلی پیش رو، در گروی آن است که مدارس از حالتِ «انتقال صرفِ دانش» به سمت «ترمیم و ارتقای توانمندی‌ها» حرکت کنند. مهرماه، تنها آغاز یک سال تحصیلی جدید نیست؛ بلکه فرصتی است برای جبرانِ فرصت‌های از دست رفته و ترسیمِ دوباره‌ی مسیرِ آینده‌ی نسلِ نو.