هادی نوروزی/ سردبیر

تهدیدهای مکرر آمریکا علیه زیرساخت‌های حیاتی ایران، به ویژه نیروگاه‌های برق، یک بار دیگر این واقعیت را آشکار کرده است که تداوم اتکای کشور به چند نیروگاه بزرگ و متمرکز، در شرایط جنگی و بحرانی، می‌تواند به یک نقطه آسیب‌پذیر جدی تبدیل شود. هنگامی که دشمن به صراحت از بمباران مراکز تولید برق سخن می‌گوید، دیگر نمی‌توان صرفاً با تکیه بر الگوهای سنتی تأمین انرژی، از کنار این تهدید گذشت. امروز ضرورت آن رسیده است که مسئله برق، نه فقط به عنوان یک موضوع خدماتی و اقتصادی، بلکه به مثابه یک مسئله راهبردی، امنیتی و دفاعی مورد توجه قرار گیرد. تجربه جنگ‌ها نشان داده است که زیرساخت‌های متمرکز، هرچند در شرایط عادی کارآمد به نظر می‌رسند، اما در زمان بحران به اهدافی آسان و پرارزش برای دشمن بدل می‌شوند و از همین رو، باید به سمت الگویی حرکت کرد که در آن تولید انرژی در سراسر کشور توزیع شود و هر واحد مسکونی، تجاری و صنعتی بتواند بخشی از نیاز خود را به صورت مستقل تأمین کند.
در چنین شرایطی، انرژی خورشیدی می‌تواند به یکی از مهم‌ترین پایه‌های امنیت ملی در حوزه انرژی تبدیل شود. ایران به لحاظ اقلیمی از ظرفیت کم‌نظیری برای بهره‌گیری از نور خورشید برخوردار است و این مزیت طبیعی باید هرچه سریع‌تر به یک مزیت راهبردی تبدیل شود. اگر هر خانه بتواند با نصب پنل‌های خورشیدی، بخشی از برق مورد نیاز خود را تأمین کند و هر کارخانه نیز به سامانه مستقل تولید برق مجهز شود، کشور از وابستگی مطلق به شبکه‌ای محدود و آسیب‌پذیر فاصله خواهد گرفت. این رویکرد، فقط یک انتخاب اقتصادی یا زیست‌محیطی نیست، بلکه نوعی بازآرایی هوشمندانه در ساختار تأمین انرژی کشور است؛ بازآرایی‌ای که می‌تواند توان تاب‌آوری ایران را در برابر تهدیدات خارجی به شکل محسوسی افزایش دهد. در واقع، آینده امنیت انرژی ایران در گرو آن است که از نیروگاه‌های بزرگ و متمرکز عبور کنیم و به سمت مردمی‌سازی و پراکندگی تولید برق برویم؛ مسیری که در آن، هر خانه یک واحد تولید انرژی و هر کارخانه یک دژ مقاوم در برابر جنگ زیرساختی دشمن خواهد بود.