هادی نوروزی/ سردبیر

امضای یادداشت‌تفاهم احداث راه‌آهن «کرمانشاه-خسروی – خانقین – بغداد» در دیدار رؤسای دولت‌های ایران و عراق، نه تنها یک توافق فنی-عمرانی، بلکه یک چرخشِ استراتژیک در مناسبات منطقه‌ای است. این پروژه که حلقه مفقوده‌ی اتصالِ ریلی ایران به شبکه سراسری عراق و در نهایت به مدیترانه محسوب می‌شود، می‌تواند چهره‌ی اقتصادی غرب کشور را به طور بنیادین دگرگون سازد. نخستین و ملموس‌ترین اثر این اتصال، کاهش هزینه‌های صادرات و واردات است. حمل‌ونقل ریلی به عنوان ایمن‌ترین و ارزان‌ترین شیوه جابه‌جایی کالا، می‌تواند حجم تجارت میان دو کشور را به ارقام بی‌سابقه‌ای برساند. برای استانی چون کرمانشاه که با دارا بودن مرزهای طولانی، پتانسیل بالایی در بازارهای همسایه دارد، این خط آهن به مثابه یک شریان حیاتی عمل می‌کند که بن‌بست‌های صادراتی را شکسته و جذابیتِ سرمایه‌گذاری در این منطقه را برای فعالان اقتصادی دوچندان می‌سازد. علاوه بر ابعاد تجاری، راه‌آهنِ خسروی نقشِ بی‌بدیلی در تسهیل تردد زائران عتبات عالیات ایفا خواهد کرد. با تکمیل این محور، مرز بین‌المللی خسروی به اصلی‌ترین گذرگاه امن و سریعِ زیارتی تبدیل می‌شود. این امر نه تنها بارِ ترافیکی سایر مرزها را کاهش می‌دهد، بلکه موجب رونق صنعت گردشگری و خدماتِ وابسته در طول مسیر ریلی استان کرمانشاه خواهد شد. این پیوندِ انسانی، خود زیرساختی برای توسعه‌ی دیپلماسی عمومی و تقویت روابطِ عمیق‌تر میان دو ملت است.
توسعه‌ی این خط آهن، کرمانشاه را از یک مقصدِ نهایی، به یک باراندازِ استراتژیک در کریدور ترانزیتی شرق به غرب تبدیل می‌کند. این تحول، محرک اصلی برای استقرار صنایع پایین‌دستی، ایجاد باراندازها و مراکز لجستیک مدرن در استان خواهد بود که نتیجه‌ی مستقیم آن، اشتغال‌زایی و خروج از رکود اقتصادیِ مزمن است.
در نهایت، موفقیت این پروژه نیازمندِ نگاهی فراتر از مرزهای استانی است. احداث راه‌آهن کرمانشاه-بغداد، فراتر از آجر و ریل، نمادِ اراده‌ی سیاسی دو کشور برای پیوندی ناگسستنی در جهتِ رشد و آبادانی است که می‌تواند منطقه غرب ایران را به یکی از قطب‌های پویای اقتصادی در خاورمیانه بدل سازد.