هادی نوروزی/ سردبیر

از ابتدای هفته جاری مراسم چند روزه تشییع پیکر پاک و مقدس قائد شهید امت در تهران، قم، کربلا و نجف آغاز شده و در مشهد ادامه می یابد، مراسمی که تاریخ تاکنون نظیر آن را به خود ندیده و میلیون ها ایرانی داغدار و همدل با دلی آکنده از غم و ندایی یکپارچه، اقتدار ایران عزیز را به جهانیان نشان داند. در علوم سیاسی و جامعه‌شناسی، اجتماعات بزرگ و گسترده مردمی همواره به عنوان یکی از شاخص‌های سنجشِ پیوندهای میان‌گروهی و انسجام ملی شناخته می‌شوند. فارغ از نوعِ رخداد، وقتی بخش وسیعی از یک ملت در یک فضای عمومی گرد هم می‌آیند، این حضور نه تنها یک رویدادِ فیزیکی، بلکه پیامی نمادین به محیط پیرامون و ناظران بین‌المللی ارسال می‌کند. در این لحظات، تفاوت‌های فردی رنگ می‌بازند و اولویت با یک «هویتِ جمعی» واحد است که برآمده از باورها و آرمان‌های مشترک است.
تحلیلگران بر این باورند که چنین مراسم‌هایی در بطنِ خود، کارکردی دوگانه دارند. از یک سو، باعث بازتولیدِ وفاداری به ساختارهای کلانِ اجتماعی و سیاسی می‌شوند و از سوی دیگر، قدرتِ چانه‌زنی و مشروعیتِ آن جامعه را در عرصه‌ی دیپلماسی عمومی تقویت می‌کنند. وقتی جهان شاهد حضور میلیونیِ ایرانیان در آیین تشییع رهبر شهید خود است، پیامِ صریح و روشنی از «تاب‌آوری» و «اتحاد» صادر می‌شود. این یکپارچگی، حتی در مواجهه با فشارهای خارجی، به عنوان نوعی «سرمایه اجتماعی» عمل کرده و قدرتِ درونیِ نظامِ سیاسی و اجتماعی را بازتاب می‌دهد.
از منظرِ روانی نیز، این‌ حضور میلیونی به جامعه کمک می‌کند تا در مسیرِ اهدافِ کلان خود دچارِ گسست نشود. حضور گسترده، نشان‌دهنده‌ی وجودِ یک «بدنه فعال» است که همچنان به اصول و اهدافِ اولیه‌ی خود وفادار مانده است. این همبستگیِ بصری، برای بازیگرانِ بین‌المللی نیز حامل این پیام است که اراده‌ی عمومی در جمهوری اسلامی ایران عزیز ، عاملی غیرقابل‌انکار در معادلات است.
در نهایت، شکوهِ بی نظیر این مراسم تشییع را باید در آینه‌ی پیوند میان مردم و ساختارهای حاکمیتی دید. هرچه این پیوند عمیق‌تر و مستحکم‌تر باشد، ثباتِ اجتماعیِ کشور نیز در برابر تلاطماتِ احتمالیِ منطقه‌ای و جهانی، دوچندان خواهد شد. این وحدت، در واقع موتورِ محرکه‌ی بقا و پیشرفتِ ایران عزیز در این بزنگاه‌ تاریخی است که به جهان نشان می‌دهد ایرانیان تا چه حد در مسیرِ آرمان‌های انتخابیِ خود استوار است.