هادی نوروزی/ سردبیر

سال‌هاست که کرمانشاه، در کنار هویت تاریخی و فرهنگی‌اش، با چهره‌ای متفاوت نیز شناخته می‌شود؛ چهره‌ای که با حضور پرشمار متکدیان و معتادان متجاهر در معابر و میادین اصلی شهر گره خورده است.

این معضل که به زخمی کهنه بر پیکره‌ی کلان‌شهر کرمانشاه بدل شده، نه‌تنها سیمای بصری شهر را مخدوش کرده، بلکه امنیت روانی و آسایش شهروندان را نیز به شدت تحت‌الشعاع قرار داده است.

با وجود برگزاری نشست‌های متعدد و وعده‌های مکرر مسئولان مبنی بر «ساماندهی»، واقعیت موجود در خیابان‌ها نشان از تداوم ناکامی‌ها دارد. تکرارِ چرخه‌یِ ناکارآمدِ «جمع‌آوری و رهاسازی»، ریشه در نبودِ برنامه‌ای جامع و چندبعدی دارد.

تکدی‌گری و حضور معتادان متجاهر، صرفاً یک معضل انتظامی نیست که با اقدامات مقطعیِ پلیسی مرتفع شود؛ بلکه پیوندی عمیق با آسیب‌های اجتماعی، فقر، بیکاری و حاشیه‌نشینی دارد.

تا زمانی که نگاهِ مدیران شهری به این پدیده، نگاهی تک‌بُعدی و ضربتی باقی بماند، نمی‌توان انتظار تحولی بنیادین داشت.این ناامیدیِ انباشته در میان شهروندان، ناشی از آن است که آنان در عمل، شاهد اراده‌ای راسخ برای تغییر نیستند.

چهره‌ی شهر، بازتابی از مدیریتِ شهری است؛ وقتی پارک‌ها، تقاطع‌ها و مراکز خرید به قلمروِ آسیب‌های اجتماعی تبدیل می‌شوند، نشان‌دهنده‌ی آن است که پیوند میان نهادهای مسئول، از شهرداری گرفته تا بهزیستی و دستگاه‌های انتظامی، دچار گسست شده است.

کرمانشاه برای بازپس‌گیری آرامش و زیبایی خود، نیازمند «عزمِ مدیریتِ یکپارچه» است. ایجاد مراکز نگهداری اصولی، برخورد با شبکه‌های سازمان‌یافته تکدی‌گری و حمایت از اقشار واقعاً نیازمند، راهکارهایی است که باید از سطح شعار به میدان عمل بیاید.

شهروندان کرمانشاهی دیگر تابِ دیدنِ سقوطِ تدریجیِ کیفیتِ زندگیِ شهری خود را ندارند. مطالبه‌ی عمومی صریح است: مسئولان باید برای این چهره‌ی نازیبا، پیش از آنکه بیش از این در تار و پودِ شهر تنیده شود، تدبیری بنیادین و پایدار بیندیشند. انفعال در برابر این آسیب، بزرگ‌ترین تهدید برای آینده‌ی فرهنگی و اجتماعیِ این شهر است.