نویسنده:میثم صفری

همواره در شرایط جنگ و درگیری های بین المللی اگر مسائل امنیتی و نظامی متداول را مستثنا کنیم، معیشت در صدر نگرانی‌های به حق آحاد جامعه قرار دارد.
گستره‌ی مشاغل تاثیرپذیر از وضعیت جنگی فراتر از زمانی است که بحران‌های دیگری در حال رخ دادن است به عنوان مثال بازارسازی و فعالیت کسب و کارهای اینترنت پایه که در زمان بحران جهان‌گیر کرونا تقویت گردید در نخستین لحظات جنگ تحمیلی سوم با افت تقاضای شدید مواجه شد و نیاز به شکل گیری یک بستر جدید و امن داخلی را بیش از پیش نمایان ساخت. لذا نمیتوان مقایسه‌ای چندان مفید و اثر بخش بین بحران‌های مختلف انجام داد و تنها باید به ایده گیری و الگو پذیری از پاسخ‌های درست به هر بخش از بحران‌های گذشته را به روز رسانی نموده و متناسب سازی کرد تا بتوان راهی برای برون رفت جست.
کاهش میزان تولید مولفه‌ای است که پس از طی فرایند‌هایی، کاهش درآمد، افزایش انتظارات تورمی و کاهش قدرت خرید را همزمان با تشدید گسل‌های خفته بیکاری به ملت جنگ دیده ارزانی می‌دارد. این ارمغان سیاه، معیشت مردم را به شکل نگران کننده‌ای تهدید می‌نماید و اگر چاره‌ای هرچند موقت اندیشه نشود پیچیدگی عرصه جنگ مشتمل بر اقتصاد نیز خواهد شد.
مدیریت کارآمد چنین شرایطی از سمت‌ نهاد‌های حاکمیتی بسیار حائز اهمیت است. شاید استفاده از واژه مسکن مقطعی جهت گیری‌های منفی را به ذهن متبادر نماید اما حقیقت آن است که برای گذر از چنین موقعیتی هرچند باید پیش زمینه‌ی بلندمدت برنامه‌های کشور را مد نظر قرار داد اما با قید فوریت باید مسکن‌های کارساز و موقتی را با در نظر گرفتن بازه‌ی زمانی مشخص به کالبد اقتصاد درگیر جنگ تزریق نمود.
پیشنهادات اجمالی مد نظر با ظرف زمانی محدود و با پیش فرض نداشتن محدودیت تامین و پشتیبانی ذیلا اشاره می‌گردد.
۱-تامین کالای اساسی فراتر از مبحث کالابرگ با تثبیت قدرت خرید خانوار پیش و پس از جنگ.
۲-تامین موثر و هوشمند دارو و اقلام بهداشتی مورد نیاز سطوح پایینی درآمد با حفظ قیمت پیشین(تامین بنگاه‌های تولیدی با صرف یارانه مکفی)
۳-تقویت و ایمن سازی سکو‌های داخلی و بستر سازی برای کسب و کارهای مجازی به صورت تخصصی و سپس تجمیعی
۴- دسته بندی کارگران جهت تسریع در بازسازی و پرداخت حق بیمه مدت بیکاری