در دنیای امروز که جریان بی‌وقفه اخبار از طریق شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها جاری ا‌ست، بسیاری از ما ناخواسته در دام «سندرم فومو» (ترس از دست دادن) گرفتار شده‌ایم. این سندرم، که ریشه در اضطراب ناشی از جا ماندن از اطلاعات یا رویدادهای مهم دارد، در شرایط بحرانی مانند جنگ اخیر بین ایران، آمریکا و اسرائیل، به شکل قابل توجهی تشدید می‌شود.

وقتی صحبت از درگیری‌های نظامی و تحولات سیاسی حساس می‌شود، ترس از دست دادن خبری حیاتی می تواند افراد را وادار کند که به طور مداوم صفحه‌های خبری را رفرش کنند، حتی در ساعاتی که باید استراحت کنند. این رفتار، که با هدف «مطلع ماندن» انجام می‌شود، در واقع یک مکانیسم مقابله‌ای ناسالم است. مغز ما با این تصور که «اگر همه اخبار رو دنبال نکنم، ممکنه اتفاق بدی بیفته و من خبردار نشم»، در چرخه‌ای از اضطراب و استرس مداوم قرار می‌گیرئ. پیگیری افراطی اخبار منفی، به ویژه اخبار جنگ، تأثیرات مخربی دارد.

قرارگیری مداوم در معرض اخبار استرس‌زا، سطح هورمون کورتیزول رو به طور مزمن بالا می‌برد. حجم زیاد اطلاعات متضاد، توانایی تحلیل منطقی و تصمیم‌گیری را کاهش می‌دهد و می‌تواند احساس درماندگی و ناتوانی ایجاد کند. علاوه بر این، نیاز وسواسی به چک کردن خبر، ریتم طبیعی زندگی، خواب و تمرکز رو به هم می‌زند. قطع کامل جریان خبری در زمان بحران، اغلب غیرممکن یا حتی نامطلوب است، اما می‌توانیم رابطه‌مان را با اخبار متعادل‌تر کنیم.

تعیین زمان‌بندی مشخص برای چک کردن اخبار (مثلاً فقط دو بار در روز)، غربالگری منابع و دنبال کردن تنها یک یا دو منبع خبری معتبر، تمرین ذهن‌آگاهی برای مکث در لحظه میل به رفرش کردن، و جایگزین‌سازی بخشی از این زمان با فعالیت‌های آرامش‌بخش مثل مطالعه یا گفت‌وگو با عزیزان، راهکارهای عملی برای مدیریت این وضعیت هستند.

در نهایت، به یاد داشته باشیم که آگاهی با غرق‌شدگی تفاوت دارد. ما برای حفظ سلامت روان خود در اقیانوس اطلاعات، نیاز به قایق‌های نجات آگاهانه داریم، نه اینکه خود را بی‌وقفه در موج‌ها رها کنیم.

هادی نوروزی- سردبیر