دانیال تنها- کرمانشاه بیشه ای که پر از شیره، شیرهایی جسور و بی باک شیرهایی که با واژه ترس غریب اند.
شیرهایی که با نبود امکانات و سرمایه در صورت لزوم سینه سپر کردند و از نام و نشان و کیان  وطن شان دفاع کردند ، شیرهایی که پاداش شان فقط نظاره کردن پرچم کشورشان بود که در آن سوی مرزها به اهتزاز در می آمد و دیگر هیچ…!
شیرهایی که می توانستند با غرش شان گوش فلک را کر کنند ولی افسوس که این یلان و شیران رانمی خواهند.
دنیا در دست روباه صفتان است و این است قصه یکه تازی اروپایی ها و آمریکایی ها در مسابقات جهانی و المپیک و این داستان ادامه خواهد داشت. تا زمانی که کفتار های ترسو جرات رویارویی با شیران را داشته باشد و تا آن زمان چه شیرانی که در تنهایی و انزوا از غصه دق نخواهند کرد و چه شیرانی که اندوهشان را آرام آرام در گوش بیستون زمزه نکرده اند و چه شیرانی که از آرزوی بر باد رفته شان با طاق بستان سخن نگفته اند و فریادشان را به دالاهو نبرده اند به خدا اگر روزی بیستون این نماد عشق و وفای به عهد دهان باز کند تازه آن زمان است که تاریخ پی خواهد برد چه صفحاتی را از نام چه کسانی خالی گذاشته است ؛ تازه آن زمان است که دنیا پی خواهد برد که کرمانشاه بیشه شیران خانه نشین است شیرانی که هیبتشان را فقط آینه نظار گر بود و چند دوست مجازی تا آن زمان است که آدمیان پی خواهند برد که چرا شیران از گرسنی ضعیف می شوند ،لاغر می شوند و حتی میمیرند اما نه دزدی میکند و نه لاشه می خورد زیرا او نه روباه است و نه کفتار  او یک «شیر » است، با اصالت و نجیب .تقدیم به شیر مردانی که همیشه قربانی بی توجهی برخی مسئولین نا لایق و منفعت طلب شده اند؛ !!! فریدون قنبری و رستم مرادی، محمد قربانی ،بابک قربانی، اشکان ازلی فر،الله مراد زرینی،اسفندیار زرافشانی،حجت تدرو،خیلى از جوانان دلیر که در همان ابتداى راه تلف شدند. وچه بسیار دلاورانی که در اوج قدرت توانایی در دام اعتیاد افتادند. درست است اعتیاد خیلی درد ورنج بزرگی است اما اگر مواد مخدر درد این دلاوران را می‌شنید خودش خودبخود آتش می‌گرفت و دود میشد. دلاورانی که باید مجسمه هایشان در کمیته المپیک ساخته میشد . مجسمه های بازندگانشان در آنجا ساخته شد.