به گزارش باختر مراسم سوگواری و عزا، فضایی پر از احساسات عمیق و پیچیده است که نیاز به مدیریت صحیح واکنش‌های عاطفی دارد. تحقیقات در روانشناسی سوگ، زمینه های مختلفی مانند روانشناسی، علوم اعصاب، ایمونولوژی و روانشناسی را ادغام می کند تا بفهمد چگونه افراد با سوگ سازگار می شوند. در این مواقع، افراد ممکن است با احساساتی چون غم، خشم، و حتی گناه روبه‌رو شوند. برای مدیریت این واکنش‌ها، چند راهکار مؤثر وجود دارد:

تاب‌آوری سوگ به توانایی کنار آمدن و هدایت فرآیند سوگواری و در عین حال ادامه زندگی معنادار اشاره دارد.
شناسایی و پذیرش احساسات خود اولین قدم است. به خود اجازه دهید که احساساتتان را تجربه کنید و بدانید که این واکنش‌ها طبیعی هستند. صحبت کردن با دوستان و خانواده می‌تواند به کاهش بار عاطفی کمک کند. به اشتراک گذاشتن تجربیات و احساسات، حس همدلی و نزدیکی را تقویت می‌کند.

تاب‌آوری سوگ راهبردهایی برای مدیریت واکنش های عاطفی، جسمانی و روانی به از دست دادن و سازگاری با شرایط جدید است.

تاب آوری سوگ در هنگام غم و اندوه به این معنی است که یاد بگیرید درد از دست دادن را با خود حمل کنید و در عین حال به رشد و بهبودی خود ادامه دهید.

تاب آوری سوگ بر اهمیت شفقت به خود، حمایت یابی از دوستان، خانواده یا متخصصان، و یافتن راه‌هایی برای کنار آمدن با فقدان در زندگی‌ تأکید می‌کند.تاب‌ آوری سوگ به معنای توانایی فرد در کنار آمدن با فقدان و بازسازی زندگی پس از تجربه‌های دردناک است.

دکتر محمدرضا مقدسی  مدرس و بنیانگذار رسانه تاب آوری ایران در ادامه اضافه میکند که تاب آوری سوگ “غلبه کردن” بر غم نیست، بلکه یادگیری زندگی سالم با آن است.

روانشناسی غم و اندوه شامل تعامل پیچیده ای از پاسخ های روانی، عصبی و فیزیولوژیکی به از دست دادن یک عزیز است.

تحقیقات در روانشناسی سوگ، زمینه های مختلفی مانند روانشناسی، علوم اعصاب، ایمونولوژی و روانشناسی را ادغام می کند تا بفهمد چگونه افراد با سوگ سازگار می شوند.

مطالعات نشان داده اند که محرک های غم و اندوه می توانند منجر به افزایش نرخ عوارض و مرگ و میر شوند و برخی از افراد اختلال سوگ یا غم را بمدتی طولانی و در قالبی پاتولوژیک تجربه می کنند.

انطباق ذهن در هنگام غم و اندوه شامل عواملی مانند نشخوار فکری، بیان عاطفی، ارزیابی های شناختی و معناسازی است که رابطه بین عوامل خطر و پیامدهای سلامت روان را واسطه می کند.

تحولات تاریخی در تحقیقات سوگ از مدل های منسوخ شده به درک دقیق تر از مسیر سوگ، از جمله تشخیص اختلال غم و اندوه تغییر کرده است.

سوگ حاد یک پاسخ طبیعی به از دست دادن است، در حالی که سوگ طولانی مدت یک اختلال شناخته شده است.

وجه تمایز اصلی این است که سوگ حاد به طور طبیعی در طول زمان با تطبیق فرد داغدیده با فقدان تکامل می یابد، در حالی که اندوه طولانی مدت به شدت روزهای اولیه باقی می ماند.

سوگ طولانی در عملکرد اختلال ایجاد می کند.سوگ حاد یک پاسخ طبیعی به از دست دادن است.

در حالی که سوگ طولانی مدت یک اختلال شناخته شده است.

سوگواری تاب آور شامل سازگاری با از دست دادن یکی از عزیزان و یافتن راه هایی برای داشتن یک زندگی رضایت بخش و در عین حال حفظ ارتباط مستمر با متوفی است.

برخی از موارد مهم و قابل توجه در تاب آوری سوگ عبارتند از:

– تمرکز بر تجربیات و روابط مثبت، در عین حال اجتناب از نشخوار فکری

– شناخت و پذیرفتن آنچه را نمی توانیم تغییر دهیم .

– ایجاد تشریفات و روال هایی برای حفظ ارتباط سمبلیک و معنوی با متوفی، مانند بازدید از مکان های مورد علاقه آنها، انجام فعالیت هایی که قبلا با هم انجام می دادید، یا پختن دستور العمل های آنها.

– بازتعریف اهداف و یافتن معنای جدید در زندگی پس از از دست دادن.

– به اشتراک گذاشتن سوگ با دوستان و خانواده حامی که می توانند در مراسم و یابودها ، خاطرات را زنده نگه دارند.

– مدیریت خستگی و افسردگی از طریق استراحت، ورزش و مدیریت استرس.

در این مورد حتی توجه برگردانی و حواس پرتی با شکستن چرخه افکار منفی از طریق فعالیت و محرک های مثبت مانند تماشای یک فیلم، سرگرمی یا معاشرت با افراد حمایت کننده می تواند به کاهش اضطراب و جلوگیری از نشخوار فکری و تاب آوری سوگ کمک کند.

تاب آوری و غم با هم کار می کنندغم قدرتی دارد که بتواند شخصیت را تغییر دهد و منجر به رشد شود.

در این میان تکنیک های تاب آوری می توانند به روند سوگواری کمک کنند.

تاب آوری سوگ در مورد یک پیشرفت خطی در طی مراحل نیست.بلکه نوسانی بین غم و اندوه و سایر احساسات است. تاب آوری سوگ “غلبه کردن” بر غم نیست، بلکه یادگیری زندگی سالم با آن است.