سد معبر به هر عملی اطلاق می‌شود که باعث انسداد معابر عمومی‌ شود، مانند: اشغال معابر از سوی دستفروشان، نصب دکه‌های غیرمجاز و… که  بعنوان متولی جلوگیری از سد معبر شهرداری ارگانی شناخته شده است. در همین راستا کافی است مغازه داری، یک صندلی یا یک بنر تبلیغاتی و یا … در مقابل مغازه اش بگذارد ، بلافاصله ماموران شهرداری در برابر وی ظاهر شده  و به جرم سد معبر، وسایلش را برده و خودش را هم جریمه می کنند. استدلالشان هم ساده است و صریح: شما سد معبر کرده اید که به معنای تضییع حقوق سایر شهروندان است.

شهرداری که تا کنون همواره شعار برخورد با هر گونه سد معبری را می داد، به یکباره ، خودش  آستین ها را بالا زده و تحت عنوان «ساماندهی پیاده روها» اقدام به شهرفروشی و پیاده رو فروشی و صد البته قانونی کردن سد معبر  نمود. شهرداری که به هیچ وجه نمی خواست این منبع درآمد را از دست بدهد، تصمیم به ایجاد دکه هایی در پیاده روها در کلان شهرها کرده که در واقع چیزی نیست جز راهی برای کسب درآمد شهرداری که اتفاقا این روزها می تواند قسمتی از کسری بودجه شهرداری را جبران کند و در قبال اخذ مبالغ قابل ملاحظه، به دکه ها  مجوز فعالیت رسمی و بی دردسر را بدهد!

در همین راستا طرح پیاده راه «کای دای» در خیابان سراب کرمانشاه، ( تنها خیابانی که از آسیب های شهری در امان مانده بود )، بدون در نظر گرفتن حقوق شهروندان و علیرغم مخالفت ساکنین منطقه و شکایات پی در پی، بدون در نظر گرفتن حقوق مالکانه ی مالکان مشرف به طرح، پیاده رو را تصرف کرده و توسط پیمانکار اقدام به ایجاد دکه های فروش مواد غذایی کرده و در تاریخ شنبه یازده  تیر ماه ۱۳۹۹ این پیاده راه غذا افتتاح شد، ولی دریغ از یک دونه آب معدنی که طی این چهار سال توسط این ۴۴ دکه دست کسی داده باشه چه رسد به غذا .

بعد از گذشت چهار سال نه شهرداری منطقه چهار و نه هیچ ارگان دیگری نتوانست تکلیف این دکه های بی خاصیت که چون غده سرطانی در این خیابان روییده‌اند را مشخص کند . علی‌رغم تمام شکایات، سکوت قوه قضاییه و استانداری و شورای شهر کرمانشاه در رابطه با طرح مذکور است . پر واضح است منافع حاصل از این طرح برای آقایان قطعا بر حقوق شهروندان ارجحیت داشته است.