این دل نوشته که میزارم میدونم شاید خیلی ها بیان بگن نه تو باید بیشتر تلاش کنی نه ال و بل فلان مقصر خودتی چرا بهانه میاری یا هر چیزی

حرفم اینه که من به عنوان کادر درمان بعد ۷ سال سابقه کار تو انواع اقسام بخش ها خجالت میشکم بگم حقوقم چقدره
خجالت میشکم بگم هزینه مراقبت ۲۴ساعته قلب کلیه ریه و…… مریض سر ماه میشه ۱۱تومن
خجالت میکشم که حقوق شغلم کمتر از یک آرایشگر  درجه ۳ هست
خجالت میکشم که حقوقم از یک مکانیک، یک تعمیرکار، یک فروشنده درجه سه، صاحب باشگاه درجه سه، میوه فروش فصلی، یک دلال درجه سه کمتره

این حق من نیست من تلاش کردم کلی تقدیر نامه گرفتم تو زلزله سرپل اینور اونور کلی خدمات ارائع دادم مگه میشه حقوق من و امثال من اینقدر ناچیز باشه
این درده که من الان نمیدونم ادامه تحصیل بدم صلاحیت بگیرم نمیدونم باید چیکار کنم
حتی به اندازه کارمند های ارگان های دیگه ارزش نداریم
وقتی میان جهت مداوا خودشون کلا رایگانه
اما ما کادر درمان تو مرکزی که فعالیت داریم باید هزینه پرداخت کنیم
هیچ تسهیلات مادی معنوی ورزشی نداریم
این چه رشته و چه وزارت و چه نظام صنفیه که اینا براش دغدغه نیست
چرا باید من وامثال من

چرا باید من وامثال من باید به فکر شغل دوم باشیم به فکر اسنپ باشیم
مگر غیره اینه این شغل کوفتی جز مشاغل سخته
حقیقتا من کم آوردم نمیدونم چی درسته چی غلط
کاش یکی بگه آقا این راهته داری اشتباه میری

طرف بیسواده  بعد دوسال شاگردی ماشینbmw بهش میدن که درست کنه نه نظام مهندسی بهش میگه باید مسئول فنی مهندس مکانیک داشته باشی نه چیزی یک دوره کوتاه میبینن فوری یک مدرک بهشون میدن

اما ما مثلا خیر سرمون آکادمیک درس خودنیم آناتومی، فیزیولوژی، دارو انواع اقسام بیماری ها رو خوندیم
انواع اقسام آزمون ها صلاحیت حرفه ایی ها رو دادیم

دست آخر هیـــــــــــــچ ارزشی نداره

فقط باید پزشک باشی پزشک باشی پزشک باشی پزشک باشی